در هر ساعت به دو هزار و هشتصدو هشتاد كيلومتر مىرسد ، به سوى اين مقصد روان و رهسپار است . به‌طور مسلم اين نوع حركات سريع زمين بالاخص حركت وضعى آن ، در تماس خود با هواى مجاور آن و در برخورد مولكول‌هاى هوا با سطح كره آن‌چنان حرارتى توليد مىكند كه ، براى مشكل ساختن حيات در روى آن كافى مىباشد . اين مشكل در صورتى پيش مىآيد كه هواى مجاور زمين ، همراه خود آن حركت نكند و بر اثر برخورد زمين با مولكول‌هاى هواى ساكن كه همهء جوانب آن را مانند پوستهء پياز فرا گرفته است ، حرارت شديدى توليد مىشود ؛ ولى اگر هواى مجاور زمين پابه‌پاى خود زمين حركت نمايد ، و هر دو دست به دست هم و به يك سمت در حال حركت باشند ، قطعاً چنين خطرى پديد نخواهد آمد . اتفاقاً وجود كوه‌ها و پستىها و بلندىهاى زمين در حركت « هواى مجاور » همراه زمين ، نقش مؤثرى دارند ؛ زيرا در پرتو فواصل رشته كوه‌ها و پستى و بلندىهاى آن ، كه قشر جامد زمين را به‌صورت سرزمينِ شخم شده در آورده است ، هواى مجاورى كه با زمين تماس دارد ، در ميان فواصل كوه‌ها حبس شده و پستى و بلندىهاى مختلف زمين - كه حتى در برخى از نقاط به هشت كيلومتر مىرسد - هواى چسبيده به زمين را در خود نگاه داشته است ، و هنگام حركت زمين ، هواى داخل فواصل و چسبيده به آن ، با آن حركت مىكند و هر دو در مسير واحدى پابه‌پاى يكديگر به گردش خود ادامه مىدهند . شايد جملهء « وَ أَلْقى فِى الأَرْضِ رَواسِىَ أَنْ تَميدَبِكُمْ ؛ كوه‌ها را آفريد تا شما را از حركات ناموزون آن حفظ كند » اشاره به اين راز بزرگ باشد كه در سايهء كوه‌ها به وجود مىآيد . 2 . ممكن است اين حركات ناموزن ، كه كوه‌ها مانع از بروز آن هستند ، معلول جاذبهء نيرومند ماه باشد كه مىتواند در پوستهء زمين جزر و مدى مانند جزر و مد درياها به وجود آورد و همواره در حركت و اضطراب باشد . ولى عامل مانع از بروز